ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ | 22 Μαρτίου ’26

Λίγα λόγια για το έργο…

Στο κέντρο βρίσκεται ο Χαμ, τυφλός, ακίνητος, καθισμένος σε μια πολυθρόνα με ροδάκια, ένα είδος βασιλιά στο σκάκι που δεν μετακινείται αλλά γύρω του περιστρέφονται όλοι. Είναι δεμένος στον θρόνο της καρέκλας του, το μοναδικό σημείο εξουσίας που του έχει απομείνει. Απέναντί του ο Κλοβ, η μοναδική κινούμενη δύναμη σε μια ακίνητη παρτίδα μόνος που μπορεί ακόμη να κινείται, αλλά αδυνατεί να φύγει. Η σχέση τους είναι μια συμφωνία συνεξάρτησης, μια θλιβερή μπουρλέσκα συνθήκη όπου το χιούμορ και η απελπισία μπλέκονται όπως το φως και η σκιά σε ένα υπόγειο κουκλοθέατρο. Η αμοιβαία περιφρόνηση τους λειτουργεί ως ρυθμική βάση του έργου, εναλλάσσονται διαταγές, μικροπροδοσίες, παράπονα, φιλοσοφικά θραύσματα που γεννιούνται και πεθαίνουν στην ίδια ανάσα.

Η παρουσία των γονιών του Χάμ, Nαγκ και Nελ, πεταμένων και σχεδόν σφηνωμένων σε δύο σκουπιδοτενεκέδες, λειτουργεί ως εφιαλτικό φλας μπακ της ανθρώπινης οικογένειας. Μισοζωντανοί, μισοθαμμένοι, εξισορροπούν το παραλογισμό με μια άγρια τρυφερότητα, σαν δυο φλόγες που λαμπυρίζουν λίγο πριν σβήσουν. Οι μικρές τους ιστορίες και τα ατελή τους αστεία υπογραμμίζουν μια αγωνία πολύ μεγαλύτερη, την ακατάπαυστη διάβρωση του χρόνου πάνω σε σώματα και δεσμούς.